Soms wil een mens wat kwijt...

(foto: Bojoura Stolz | bewerking: Astrid Cerpentier)

TANGO MET KLEURCODES

Dans op de snijlijn van cultuur (kunst), sport, onderwijs

“Dans staat op de snijlijn van cultuur (kunst), sport, onderwijs en soms ook jeugd. Ook in de coronamaatregelen en versoepelingsbeleid.”
Bovenstaande staat te lezen op de website van Danspunt, een organisatie die zich o.a. bezighoudt met een leidraad uit te werken, specifiek voor dans en dansers. Veilig dansen met kleurcodes dus.

Voor de maatregelen die we nemen en de activiteiten die we plannen (lessen en practica), putten we dus uit de richtlijnen van deze verschillende sectoren.
Dat is geen gemakkelijke zaak, vaak met tegenstrijdige informatie, of late verhelderende aanvullingen, zelfs last minute veranderingen. We volgen dit zoveel mogelijk op de voet en nemen onze beslissingen naargelang.

En verder moet het gezegd: zelf hou ik wel van de kleinere groepen, de meer besloten sfeer, het gereduceerde aantal: het brengt mij meer in connectie met u, en andersom zag ik dat u daar ook van kan genieten.

Wij zetten onze missie dus verder, met respect en hoffelijkheid. En vragen van u allen dit laatste ook op te brengen: respect voor ieders mening, ieders wens of behoefte van afstand of nabijheid, en met hoffelijkheid, elkaar de ruimte gevend, elegant en leidend tegelijk, net zoals de tango zelf, want dat lost o zo veel op.

(Antwerpen, 23 september 2020)

(foto’s: Bojoura Stolz. @La Maison Neuve, France, 2016)

SOME UNPUBLISHED PICTURES

Waarom dit voor ons altijd meer tango was dan eender welke tangopose.

De afstand, fysiek. Een zekere physical distance.
De grens, onoverschrijdbaar, of leek dat alleen maar zo?
Tastbaar voor, maar door elkaar heen.
De mirada, het kijken, de spiegel van de ziel.
De betekenis, de story er achter.

It was always about the embrace.

Want waar de embrace ons heen leidde, daar ontstond de dans. Embrace kwam altijd eerst. Behalve de muziek misschien. Close, close enough, zich openend naar nieuwe ruimten, waar een andere creativiteit mogelijk – en bij ons toegelaten – was. Je leert pas wat het is, als het (echt) weggenomen is: de aanraking. Geen periode dan deze laat ons toe om te leren over de intensiteit, diepte en betekenis ervan.

Of het “reiken naar”. Een aspect wat we in onze lessen op verschillende manieren verwerkten. Fysiek reiken naar. Reiken door iemand heen, naar een langer traject. Naar een imaginair traject, ver, ver buiten de muren. En hoe dit dans bleef, zelfs een essentiële factor was, want het maakte en gaf (de) beweging (de) betekenis. Hoe het de intentie bepaalde en de richting, doorheen geprojecteerd, en ook achterheen, dezelfde lijn. Als in een droom, waar je alle kanten tegelijk kan zien – het beeld, de herinnering, het venster de grens. Het voorstellingsvermogen, een reiken naar een toekomst, essentieel om die betekenis te geven. (Want wie is er in staat om zonder toekomst te leven? – David Vann)

En dan het verlangen. Nog nooit is het voor mij zo duidelijk geweest, welk een functie het verlangen in deze dans heeft. Het verlangen om te raken, om aan te raken, om een “ik raak je” gewaar te worden (in het Latijn, letterlijk: “tango”). Het verlangen in zijn onvervulde vorm, zoals dat nu is, in deze periode, of zoals het toen was, toen tango begon. Het verlangen dat ons hier in het voorgeborchte houdt, niet wetend welke kant het uit zal gaan.
Onvervuld doet het verlangen zijn werk, wordt het zelfs de voorwaarde voor de dans. Het wordt die voorwaardelijke, fysieke afstand die de diepere intimiteit toelaat.
Het voedt de overgave, en terwijl de omstandigheden onbereikbaarheid scheppen, wordt de melancholie geboren. In een zenden en ontvangen van verlangen, wordt de richting van het reiken helder, de connectie gemaakt en de embrace nabij.

5 weken is het nu, geleden dat ik nog een echte tango danste zoals ik die kende. De eerste keer in de 15 jaren dat ik tango dans, dat ik het 5 weken niet meemaak, of niet in de mogelijkheid ben. En het weegt, veel meer dan ik had kunnen inschatten.

Voor mij is tango namelijk niet zomaar een hobby, een tijdverdrijf of vrijetijdsbesteding, werk of een bron van inkomsten. Veel en veel meer dan dat is het iets wat richting geeft aan mijn leven, een verlangen uitdrukt, een medium of kanaal is voor mijn melancholische ziel, de fysiekheid of materialisering van mijn gedachten en gewaarwordingen, van sociaal contact, een expressie van mijn creatief vermogen, iets wat ik wil delen, een passie, mijn lust en of tot mijn leven.

Alle mogelijke variaties en oplossingen en “tango van een andere planeet”-opties komen bijna dagelijks in mijn hoofd voorbij, gaande van solo, tot video conference, op 1,5m afstand, choreografisch of juist in de improvisatie van een spel. Dancing Apart Together. Van sociale evenementen, underground milonga’s, over voorstellingen, kortfilms tot instructievideo’s. Het verlangen groot, het reiken gericht, de embrace…. Ach, misschien komt er een dag dat ik het bijna-vergeten zal zijn.

Wij leren het u hoor, als eerste, en bovenaan op het lijstje: hoe dat kan, echt goed leiden en volgen met afstand. (Het is van de “Neotango”-mensen trouwens dat u dit kunt leren.) Zodat u de volgende periode hier op zijn minst mee verder kan. Het vraagt bodywork, techniek, balans, muzikaliteit, creativiteit, een sterk actief luisteren en een helder leiden. Een om- en doorheen denken vanuit een reiken, vanuit een ruimte scheppende embrace. Het vraagt een verlangen, een voorstellingsvermogen, een overgave. En het schept connectie en een story, meer dan u had kunnen vermoeden, maar iets wat u wellicht nu al ondervindt.

Voor nu en tot dan wens ik u een embrace toe, elke dag, of juist de afstand, het ontbreken ervan. Dat het – in welk geval dan ook – er een mag zijn met betekenis, met een diepgang, een intensiteit of intimiteit verschillend van tevoren. Dat u mag gewaar worden wat dat verschil is en hoe die embrace te vullen, vanuit een verlangen, het reiken naar een toekomst. Dat u mag leren wat er voor nodig is om connectie te maken, echt connectie te maken in de dans en daarbuiten, zodat we nooit meer zonder moeten, terug in dit verleden, om opnieuw te leren wat hier voor nodig was.

(Antwerpen, 20 april 2020)